güneş doğar güneş batar ve adadan ayrılma vakti gelir

Gün doğmadan deniz daha bembeyazken çıkıyoruz yola. Yunuslarla karşılaşacak olmanın heyecanıyla. İstanbul'un sularında bir kaç kez görmüşlüğüm var yunusları ama ilk kez peşlerine düşeceğim. Lovina'dayız.
Günün başlangıcında denizde olmak güzel.
Kayıklarda bizim gibi yunusları gözleyenler.
Yunusları yakalamak mümkün değil, fırt fırt etrafta dolanıyorlar. Oyun oynar gibi bir halleri var.
Bizimse bir bakıma acıklı bir halimiz var. İnsanın doğadan kendisini bu kadar koparıp "tatillerde" de bir vazife gibi doğa ile ilişki kurmak için bu kadar yanıp tutuşması ne komik.

Gün ağarıyor. Yunus gördük mü, gördük. Fotoğrafını çekebildik mi? Eh işte...Pek yerlerinde durmuyorlar köftehorlar.
Gurur karemiz! Clezio'nun azmiyle....
Bizi atlatıp hoplaya zıplaya uzaklaşan bir yunus kafilesi.
Dönüş yolundayız, artık iyice yükseldi güneş.
                         Otelin denize kıyısı. Kıyıdan varlıklarını ne kadar belli etmezlerse o kadar iyi.
Günün en sevdiğim öğünü.
Uzatılmış kahvaltı keyfi demek uzatılmış gün demek.
Sunari Hotel'den denize bakış. Bu kıyıdan denize girmek mümkün olsa da balçıktan dolayı pek insanı çekmiyor ve kimse de buna yeltenmiyor. Biz, "kendi başımızın çaresine bakarız"cı gezginler olarak, bize ilham verecek bir yer arayışıyla kıyı boyunca epey yürüyoruz. Sonra bir yerden denize girip göz gözü görmeyen, hayal gücümün türlü deniz yaratıklarını doldurduğu sularda uzaklaşabildiğimiz kadar uzaklaşıyoruz. 

Neyse bu kısmı unutup şöyle diyeyim: Kayıkçılar sizi alıp mercanların olduğu yerlere götürüyorlar. Burada maceraya atılmaya lüzum yok. Hele bir de hafiften hastaysanız. 
Bali'deki son karem. Sizce de arkada koca bir suluboya resim yok mu?


Yavaş yavaş düşen gün.
Deniz kıyısında bekleşenler. Bana bir filmi çağrıştırdı ama çıkaramadım. Biz "Deniz İnsanları" diyelim.
 Gün batımına yakın balıkçılar beliriyorlar okyanusun iyice çekilen sularında.
 Öyle birdendire çıkıyorlar. Su bitkileri gibi suyun üzerinde durur gibiler.
Yine batıyor güneş. Bali'de son gün, son günbatımı....
Gitgide yükselen bir ateşle, epey maceralı ve uzun, upuzun bir otobüs yolculuğu yaparak bu güzel adadan ayrılıyorum. Siz siz olun uzun otobüs yolculuklarından önce seçeneklerinizi bir daha gözden geçirin. Benim gibi uçaktan hiç hazzetmiyor olsanız bile. Ha bir de, şehirde yaşama reflekslerinizi bir kenara bırakmayın ve lap top çantanızı yukarıdaki bölmelere koymayın:)

Sonsöz: Yine gelecek ben!


Yorumlar

  1. (Ben bunu nasıl da görmemişim? Hay allah. Yol telaşı, şu bu derken arada kaynadı sanırım.)

    Rüya gibi fotoğraflar, bayıldım! Suluboya resmin önünde ise incecik, güzeller güzeli Alkım, çok, çok sevdim o fotoğrafı.
    Umarım hastalığın geçmiştir, epey olmuş yazıyı yazalı, olsun geçmiş olsun yine de.

    Lovina diye bir yerin olduğunu bile bilmiyordum ben;) Fotoğraflar ve yazı için teşekkürler Alkım, sevgiler.

    YanıtlaSil
  2. ne güzel fotoğraflar bunlar, tam resim yapmalık, özellikle senin olduğun fotoğraf ve gün batımı fotoğrafları şahane.

    yalnız hastayken yol ne çekilmez olur değil mi? benim maceracı ruhum bir anda sönüverir hastaysam, gözüm evde olmaktan, yastığıma başımı koyup battaniyemi çekmekten başka bir şey görmez. koltukların üzerindeki rengarenk şeyler battaniye mi bu arada?

    lap topun çalındı mı yoksa? geçmiş olsun, sen iyi ol da, laptoplar gider gelir:)

    çok sevgiler.

    YanıtlaSil
  3. resimler gerçektende mukemel olmuş...

    YanıtlaSil
  4. Justine, Zerka merhaba:)
    Ne güzel şenlendirmişsiniz burayı!

    justinecim, hoşgeldin istanbul'a! bugün pırıl pırıl bir hava var şansına. pek güzel tadını çıkarırsın sen şimdi.

    hastalık çok geride kaldı ama hala aklımda. zerka, hakikaten eve ışınlanmak istemiştim o anda. çok komik bir otobüs yolculuğuydu. otobüste tek endonezyalı olmayan bizdik ve en kötü yere (en arkadaki sıkışık, ikili bir koltuğa) oturtulmuştuk. tabii, yol yordam bilmediğimiz için her şeye razı oluyorduk. otobüsün en arkası çok rahatsız ediciydi. teker üstündesin ve kazık gibi dimdik oturman gerekiyor. bir süre orada gittik. gecenin ilerleyen saatlerinde ön tarafımızda oturan iki kişi bize yerlerini verip en arkaya geçtiler. biz nasıl müteşekkir olduk, anlatamam. (koltukların üzerinde battaniyeler var ama neden orada olduklarına akıl sır erdiremedim. zaten kış ayının yaşanmadığı bir ülkeden söz ediyoruz.) fakat biz yeni yerimize geçer geçmez uykuya daldık. uyandığımızda lap top gitmişti, en arka koltuklar da boştu:)

    neyse, geçti gitti. ama o saftirik turist halimizi unutmama imkan yok. bize yapılan iyilikten ezilme hallerimiz filan, çok komikti:)

    sevgiler ikinize de, kelebekler!

    YanıtlaSil
  5. Bu kadar guzel bir tatilin ardindan, otobus yolculuguna hic sikayet etmezdim dogrusu.. :) Fotograflariniza bayildim..Yunuslara yakin olabilmeyi ne cok isterdim..

    YanıtlaSil
  6. Doğru söze ne denir? Tamam,şikayet yok:)
    Yunuslara gelince...Yunuslar bir harika, onlara ne desem az! Bir yerde yollarınız kesişir umarım.
    Sevgiler.

    YanıtlaSil
  7. Yunuslar denizin sesiz prensleri. Hos cikmislar

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Popüler Yayınlar