vigo'da güneşli pazartesiler - arabayla kuzey ispanya

Vigo, Avrupa’nın sonuna itilmiş haliyle İspanya’dan çok Portekiz’e ait bir şehir gibi. Zaten sınıra da çok yakın. Bu şehri gözümde anlamlı yapan şeylerden biri de, itiraf edeyim ki Güneşli Pazartesiler filminin çekildiği yer olması. Filmde işsiz kalan tersane işçileri şehrin yoksul bölgelerinde aylakça dolaşırlar, feribot kaçırıp gezintiye çıkarlar. Javier Bardem feribotta güneşin altında gözlerini kapatır, adeta zihnindeki düğümleri güneş altında çözülmeye bırakır. Şehre yağışlı, fırtınalı bir Kuzey İspanya gezisinin sonunda uğruyoruz ve bu güneşli hava bize ilaç gibi geliyor.

Burasının diğer Kuzey şehirlerinden daha rahat bir havası var. Santiago de Compostela’dan daha dünyevi, San Sebastian’dan daha mütevazı, iç kısımdaki Leon'a göre ise bir sahil şehri. Aslında Vigo için rahatlıkla, gördüğüm en düzensiz yerleşime sahip İspanyol şehri diyebilirim. Bunda tepelerin üzerine kurulmuş olmasının da payı var. Bu nedenle, İstanbul gibi size farklı sürprizler, manzaralar sunan bir şehir.  

Vigo, İspanya’nın en büyük balıkçılık limanı. Zaten denizle ilişkisini neye baksanız görüyorsunuz. Vigo Körfezi, Denizler Altında Yirmi Bin Fersah’ta bir bölüme ismini veriyor. Kaptan Nemo, buradaki bir batıkta aramalar yapıyor. Şehirde, kitabı yazdıktan sonra burayı ziyaret eden Jules Verne anısına, yazarın ahtapot üzerine (biraz rahatsız bir şekilde) oturtulduğu bir heykel dikiliyor. Vigo, zaten görebildiğim kadarıyla heykeller şehri. Hemen her köşede karşınıza bir heykel çıkıyor. En çok da devasa büyüklükteki modern heykellerinden etkileniyorum. Hatta Isaac Cordal isimli bir heykeltraşın çok etkileyici heykelleri varmış fakat bunu geç öğrendiğimden izine rastlayamadım.

Kaçırılmaya aday bir tekne!

San'at!

 Bir zamanlar Vigo. (Foto: kaynak)

Vigo’da dolaşırken biraz da hayalgücüyle, denizci mahallelerinin iyotlu havasını soluyor gibiydim, özellikle ıssız ve tekinsiz görünen mahallelerinde dolaşırken Bir ara balıkçıların yan yana dizildiği, hemen önünde bir tenteyle ahşap sandalyelerin atıldığı salaş balıkçı lokantalarına rastlıyoruz ama yemek henüz başlamamış. 

 Açlık başımıza vurmadan şehrin kordonunda -bir rahatlığın göze çarptığı her güneşli sahil şehri bize İzmir- rastgele bir yer seçip oturuyoruz. Ahtapot, midye ve patates/biber kızartması ısmarlıyoruz ortaya. Ahtapot taze, biberler harika! Akşam daha oturaklı bir balık yemeği hayal ediyoruz…Ama kısmet! (Tahmin edersiniz ne olacağını:))

Aslında Endülüs deyip dursam da mutfak açısından kuzey hep bir adım öne çıkıyor. Özellikle Bask mutfağı ve Galiçya bölgesinin deniz ürünleri. Ülkede tüketilen balıkların yarısı Galiçya’da tutuluyormuş. Gerçi ben oradayken İspanya karasularındaki balıkların aşırı avlanma nedeniyle tükenmeye yüz tuttuğu, balıkçıların epey yol katettikleri konuşuluyordu.

Güneşli günün hali bir başka.

Bu tür buluşmalara Granada'da çok rastlardım. Özellikle ikindi çayında (La Merienda) teyzeler kafeleri doldururdu.

Bayıldım bu heykele!

Eski şehrin (Barrio del Berbes) meydanlarından birindeki kafeler. Sadece içecek satılıyor!

- Hiç mi yiyecek bir şey yok?

- Hiç yok!

Burası da öyle!

Ve biz yine yemek yemeyi başaramayıp biraz da yorgunluğun etkisiyle çok beklemek istemeyerek otele dönüş yapıyoruz.

Şehrin simgesi haline gelmiş Selino heykeli, alışveriş caddesindeki (Puerta del Sol) küçük bir meydanda yükseliyor.

 Vigo'da çarpık kentleşme;) (Barış'ın objektifinden)

Hotel Ipanema'nın çatısından görüntü.(Barış'ın objektifinden) Gezide diğer kaldığımız yerlere göre biraz kasvetli bir otel seçmişiz ama onun dışında temiz, rahat. Nedense Kuzey İspanya gezisinin en aklıma kazınan şehirlerinden oldu Vigo. Tekrar gitmek isterdim.