güneş doğar güneş batar ve adadan ayrılma vakti gelir

Gün doğmadan deniz daha bembeyazken çıkıyoruz yola. Yunuslarla karşılaşacak olmanın heyecanıyla. İstanbul'un sularında bir kaç kez görmüşlüğüm var yunusları ama ilk kez peşlerine düşeceğim. Lovina'dayız.

Günün başlangıcında denizde olmak güzel.

Kayıklarda bizim gibi yunusları gözleyenler.

Yunusları yakalamak mümkün değil, fırt fırt etrafta dolanıyorlar. Oyun oynar gibi bir halleri var.

Bizimse bir bakıma acıklı bir halimiz var. İnsanın doğadan kendisini bu kadar koparıp "tatillerde" de bir vazife gibi doğa ile ilişki kurmak için bu kadar yanıp tutuşması ne komik.

Gün ağarıyor. Yunus gördük mü, gördük. Fotoğrafını çekebildik mi? Eh işte...Pek yerlerinde durmuyorlar köftehorlar.

Gurur karemiz! Clezio'nun azmiyle....

Bizi atlatıp hoplaya zıplaya uzaklaşan bir yunus kafilesi.

Dönüş yolundayız, artık iyice yükseldi güneş.

                         Otelin denize kıyısı. Kıyıdan varlıklarını ne kadar belli etmezlerse o kadar iyi.

Günün en sevdiğim öğünü.

Uzatılmış kahvaltı keyfi demek uzatılmış gün demek.

Sunari Hotel'den denize bakış. Bu kıyıdan denize girmek mümkün olsa da balçıktan dolayı pek insanı çekmiyor ve kimse de buna yeltenmiyor. Biz, "kendi başımızın çaresine bakarız"cı gezginler olarak, bize ilham verecek bir yer arayışıyla kıyı boyunca epey yürüyoruz. Sonra bir yerden denize girip göz gözü görmeyen, hayal gücümün türlü deniz yaratıklarını doldurduğu sularda uzaklaşabildiğimiz kadar uzaklaşıyoruz. 

Neyse bu kısmı unutup şöyle diyeyim: Kayıkçılar sizi alıp mercanların olduğu yerlere götürüyorlar. Burada maceraya atılmaya lüzum yok. Hele bir de hafiften hastaysanız. 

Bali'deki son karem. Sizce de arkada koca bir suluboya resim yok mu?

Yavaş yavaş düşen gün.

Deniz kıyısında bekleşenler. Bana bir filmi çağrıştırdı ama çıkaramadım. Biz "Deniz İnsanları" diyelim.

 Gün batımına yakın balıkçılar beliriyorlar okyanusun iyice çekilen sularında.

 Öyle birdendire çıkıyorlar. Su bitkileri gibi suyun üzerinde durur gibiler.

Yine batıyor güneş. Bali'de son gün, son günbatımı....

Gitgide yükselen bir ateşle, epey maceralı ve uzun, upuzun bir otobüs yolculuğu yaparak bu güzel adadan ayrılıyorum. Siz siz olun uzun otobüs yolculuklarından önce seçeneklerinizi bir daha gözden geçirin. Benim gibi uçaktan hiç hazzetmiyor olsanız bile. Ha bir de, şehirde yaşama reflekslerinizi bir kenara bırakmayın ve lap top çantanızı yukarıdaki bölmelere koymayın:)

Sonsöz: Yine gelecek ben!