bangkok bangkok!

Bangkok’a eylül ayının sonlarına doğru gidiyoruz. Bir şehre gündüz vakti gelmek gibisi yok ama gece uçakta uyuyamadığımdan uykusuzluktan ölüyorum. Yine de otele yerleştikten sonra kendimizi sokaklara atıyoruz. Bangkok’un sıcağı ilk anda çarpıyor insanı, en güzeli durumu kabullenip fazlaca üzerinde durmamak. Sıcak işte, hatta çok sıcak. Napalım. Puslu gökyüzü ve nemli havasına rağmen Bangkok'un henüz görünmeyen yüzünden umutluyum.

Navalai River Resort adında bir otelde kalıyoruz. Turistlerin, özellikle de sırtçantalı Avrupalı turistlerin kaynadığı, “yerel” bir şeyler görmek isteyenlerin burun kıvırdığı Khao San Caddesi'ne yakın, nehir kıyısında bir otel. Khao San'da  taze sıkılmış meyve suları (mango suyu içiyorum!), türlü ayaküstü atıştırmalıklar, tişörtler, kıyafetler satılıyor, sayısız otel, pansiyon ve dükkan yan yana sıralanıyor… Reggae, hip-hop, bütün müzikler birbirine karışıyor. Bir yanda da vızır vızır işleyen bir trafik. Fotoğraf makinesini Bangkok'tan alacağım, o yüzden şehrin çarşısının yolunu tutyoruz.

Otelin önündeki duraktan bota biniyoruz. İki yaka arasındaki duraklarda hızla ilerleyen bot, Saphan Taksin durağına ulaşıyor. Şehir Chao Phraya nehrinin yanı sıra khlong adı verilen pek çok kanaldan oluşuyor. Bu kanallarla orkide bahçelerine ve pirinç tarlalarına, yüzen pazarlara geziler yapılıyor.

Nehir kenarı boyunca tapınaklar, eski yapılar, küçük kafeler ve restoranlar sıralanıyor. Ahşap direkler üzerinde yükselen derme çatma yapılar, arkasından görülen modern gökdelenlerle tam bir tezat oluşturuyor.

Chao Phraya Nehri, Bangkok'un kalbi gibi. Nehir hem yolcu hem de türlü malzemelerin taşımacılığı için kullanılıyor. Otelde kaldığım beş gün boyunca sabahları farklı bir nehir manzarasını karşımda buluyorum. Nehrin çamurlu ve bulanık rengi olmasa da üstündeki canlı hayat insanı kendine çekiyor.

Bottan indikten sonra Bangkok'un kilitlenen trafiğini hafifletmek için yapılmış Skytrain'e biniyoruz. Skytrain araba yolunun üzerinden gidiyor. Fakat, caddede yürüyen biri için oldukça klostrofobik bir ortam yaratıyor. Skytrainin olduğu yerler insanın üzerine üzerine geliyor ve bu keşmekeşten kaçmak isteyenlere sunulan neredeyse tek alternatif klimayla serinletilmiş alışveriş merkezleri.

Bir şeyler yemek için taksi ile Patpong’a gidiyoruz. Akşam tezgâhlarını açan satıcılar var. Patpong go-go barların olduğu, gece hayatı renkli bir bölge. One Night in Bangkok şarkısında tapınak olduğu söylenen barların bulunduğu yer olduğu düşünülebilir. Şarkıda "vesaire vesaire" demesiyle zihnime kazınan Siyam Kralı rolündeki Yul Brynner’ın ve Güneydoğu Asya'da seyahat edip yaşamış ve yazmış Somerset Maugham’ın da adı geçtiğinden buna bir Bangkok şarkısı demek yanlış olmaz herhalde.

Bir arkadaşın mutlaka gidin dediği bir restoranı arıyoruz ilk günden ama bulamayınca ve yorgunluk, uykusuzluk iyice bastırınca dayanamayıp bir suşiciye oturuyoruz. Uzakdoğuda yaygın bir suşi lokantası tipi var. Hareketli bir bant üzerine suşiler konuyor ve gelenler bu bandın yanındaki masalara oturuyor. En fazla 1.5 saat kalmak kaydıyla önlerinden geçen yiyeceklerden istediklerini alıyorlar.
Çıkışta bir yağmur bastırıyor. Bir taksi durduruyoruz, taksici taksimetre açmayı reddedince biz de binmekten vazgeçiyoruz ve bir tuk-tuk’a biniyoruz. O yorgunlukla şehrin yağmur altında dağılan ışıkları ve karmaşası ayrı bir güzel görünüyor bana. Bazen dünyada nerede olduğunuzun hiç bir önemi kalmıyor. Daha ilk günden bunu hissetmek güzel. Şarkıda (One Night in Bangkok) da demiyor mu, “dünya senin istridyen”diye. Öyle bir şeyler işte...