blanco müzesi ve nadir kuşlar

Blanco Müzesi, Ubud''a gelip yerleşmiş pek çok Batılı ressamdan biri olan İspanyol Antonio Blanco'nun resimlerinin sergilendiği bir müze. Ressam buraya yerleşip Balili bir dansçı ile evleniyor, ada için önemli bir figür haline geliyor ve ölene kadar da burada yaşıyor. Antonio'nun Bali'deki kadınları konu alan ve ressamlık kariyerinin sonlarına doğru gitgide (epey!) erotikleşen resimleri ilgi çekiciydi. Fakat (benim için) nadir yaratıklarla dolu bu müzede sergilenenlere yoğunlaşmak zor oldu. Daha çok etraftaki rengarenk kuşları seyretmek istedim. Çok güzellerdi ve üzerlerinde o bildiğimiz ürkeklikten eser yoktu!

Antonio, görebildiğim kadarıyla "çılgın ressam" kategorisinde değerlendireceğimiz bir adam! Bu ilginç yapıyı da kendisi tasarlamış. Bazı resimlerinin, çok sevdiğim İspanyol ressam Joaquin Sorolla'yı andıran bir yanı vardı.

Bahçe. Bahçede bir yol çizen o büyük taşlar dev bir yaratığın adımları gibi. (Ben de kol saatli bir tavşanın peşine takılıp geldim buraya sanki;)

Müzenin girişindeki merdivenlerin iki yanına dizilmiş ejderhalar. Aklıma elbette ejderhalara vurgun Laodikea geliyor ve onları daha da seviyorum! Uzaklarda bir yerlerde bir arkadaşınızın hatırası gelip sizi buluyor işte. Ne güzel! 

Sohbetteler sanırım.

Doğanın müthiş yaratıkları...

Temizlenmekle meşgul.

 Biraz mesafeli bir duruşu vardı. Eee, bu seçimine saygı göstermek gerekirdi.

 Tavırları öylesine zarif ve şakacı idi ki bana gülen bir kuşla bakıştığımı düşündürttü.

İnsan bu renklerin gerçek olduğuna inanamıyor. (Çok fena ama papağanlar bana boya reklamlarını anımsatıyorlar. Zihnimden bu bilgiyi silmek mümkün olsaydı keşke...)

Türü tükenen Bali Sığırcığı'nın tatlı bakışları...

Bir yeryüzü cenneti demek istedim en başta ama utandım. Şimdi diyebilir miyim?

Blanco'nun arkada bıraktığı boyaları. Ne zaman boya kalemleri, yağlıboya tüpleri görsem bir heyecan duyarım. Yine öyle oldu. Etrafında dolandım durdum.

 Müzenin (bir zamanlarki evin) avlusu.

 Grotesk hayvan figürlerinin olduğu mobilyaların hepsi birer efsane anlatır gibi. Burada çok yaygın bu mobilyalar.

Ressam ve ailesinin müzenin karşsında yer alan tapınağı

Galungan Günü olduğu için her zamankinden daha zahmetli sunular hazırlanmış.

 Sunuların altındaki hasır sepetler burada çok sık karşınıza çıkan tipik el yapımı işlerden.

Arma Müzesi'ne daha önce gitmiştim (onun fotoları da bir sonraki postta) ve resimlere bayılmıştım. O gün ise, asıl Balili 20. yüzyıl ressamların resimlerinin sergilendiği Puri Lukisan'a ("Resim Sarayı" demek) gitmek üzere yola çıkmıştım. Fakat ne olduysa oldu önce Blanco'ya gittim. Hasta olduğumdan müze sonrası tüm enerjim çekilmişti. Kendimi zar zor kaldığımız yere attım. 

Bazı yerler, hatta gezmeyi çok istediğiniz yerler gezilmeden kalabiliyor öyle. Sanki içten içe o şehre bir daha gitmek için güzel bir bahane olarak saklıyorsunuz bir yerlerde...Çocuklukta sona sakladığınız gofretler gibi. Ne tuhaf!